`
Το έργο “Faultlines” πραγματεύεται την έννοια του σπασμένου ως φορέα δύναμης, και όχι αδυναμίας. Στο εσωτερικό του πηλού, εκεί όπου συνήθως κρύβεται η καταγωγή της φόρμας, εμφανίζονται ρωγμές — γραμμές θραύσης που αποκαλύπτουν, παρά αποκρύπτουν.
Σε αντίθεση με προηγούμενα έργα της συλλογής Findings, όπου το θραύσμα λειτουργεί ως αφήγηση, εδώ το ίδιο το σώμα του κεραμικού είναι το πεδίο αφήγησης. Το έργο καταγράφει την ένταση, την επανασυναρμολόγηση και την αποδοχή της φθοράς ως αναπόσπαστο μέρος της ταυτότητας.
Η επιλογή του πηλού ως υλικού δεν είναι ουδέτερη: φέρει την ιστορικότητα του «εύθραυστου», ενώ παράλληλα υπογραμμίζει τη δυναμική της επιβίωσης μέσα από το σπάσιμο. Το Faultlines στέκεται ως ήσυχη, αλλά αποφασιστική, χειρονομία αντίστασης στην επιθυμία για τέλεια μορφή — αγκαλιάζοντας τις ατέλειες ως κομμάτι μιας ειλικρινούς ύπαρξης.
“Faultlines” explores the notion of fracture as a source of strength, rather than weakness. Within the body of the clay — the place where form begins — cracks emerge, becoming lines of exposure rather than concealment.
Unlike previous works in the Findings series, where fragments act as narrative symbols, here the ceramic form itself becomes the site of narrative. The piece embodies tension, reconstruction, and the acceptance of damage as an integral part of identity.
Clay, as a material, is never neutral: it carries the history of fragility while asserting the resilience that lies in breaking and remaking. Faultlines stands as a quiet but resolute gesture — resisting the pursuit of perfection, and embracing imperfection as a form of honest existence.
